sign in
create your own travel blog
Hallolo lieve mensen in het koude kikkerlandje,
Zoals beloofd, alweer teveel weken geleden, is het tijd voor weer eens een leuk berichtje. Nouja, er zijn zoveel leuke dingen te vertellen, dat ‘t vast niet een berichtje blijft. Anywayz, laat ik maar beginnen bij het meest bijzondere: denk je ver weg in Afrika te zitten, weten je familie en vrienden je alsnog te vinden!!
Het is zo gaaf om hier in Ghana bezoek uit Nederland te ontvangen. Om m’n ouders en peetoom en –tante te kunnen laten proeven van mijn leventje hier. Om 2 vriendinnen uit Leiden, Merel en Linda, voor te kunnen stellen aan mijn Ghanese vrienden. Om ter ere van hun komst een feestmaal te koken, parelhoenders te slachten en te eten onder de mangoboom. En vooral om heel veel bij te kletsen. Met m’n ouders zijn we op de traditionele tour gegaan en hebben we het dorp bezocht, zijn we ontvangen door de chief en...
Ja hoor, nog een belevenis in de categorie stoere verhalen: ben beroofd! Dat klinkt namelijk veel spannender dan “m’n tas is gejat”. Ik fietste samen met twee vriendinnen naar huis op zaterdagavond, toen daar in het donker een man langs de weg stond. Deze jongeman dacht waarschijnlijk: hé, mooie tas! Helemaal geen gekke gedachte natuurlijk, want ik heb alleen maar leuke spullen… Maar ja, in plaats van gewoon zoals elke Ghanees om m’n tas te vragen (is hier heel normaal en als je goede vrienden bent geef je het dan ook gewoon weg), zodat ik weer eens een goede grap moest bedenken waarom ik ‘m toch echt zelf nodig heb, besloot deze jongeman ‘m gewoon van mijn arm af te rukken en vervolgens met gevaar voor eigen leven over een diepe goot langs de weg te springen en het bos in te verdwijnen.
Potverdrie!! Want mijn tas is nog tot daar aan toe, maar in die tas zaten wel...
Onderzoek doen in het ziekenhuis had ik me toch wel even anders voorgesteld…
De afgelopen weken heb ik geduldig gewacht op de toestemming om mijn observaties in het ziekenhuis te mogen doen. Daarvoor heb ik goedkeuring nodig van de Medical Director. Dit blijkt nogal een bereisd man te zijn, want Joseph, mijn bemiddelaar, is minimaal 2x per week naar het ziekenhuis gegaan om de toestemming op te halen om altijd te horen dat de man ‘op reis’ was en dat hij over 2 dgn terug moest komen.
Maar afgelopen week zou het dan zover zijn. Mijn formulier lag klaar… met een afwijzing erop! Al het medisch onderzoek dat in Ghana plaatsvindt moet goedgekeurd worden door de ethische commissie van het Ministerie van Volksgezondheid. En hoewel ik niet met patiënten werk of met patiëntengegevens en alleen onderzoek doe naar religie, staat het ziekenhuis mij niet toe onderzoek te doen....
Hoewel het leven in een mudhut uitermate geschikt is om te onthaasten, blijkt het toch niet altijd de meest geschikte omgeving om te studeren. Ik heb daarom na moeten denken over een alternatief en dat bleek mijn eigen appartementje in de stad! Nou ja, appartementje is misschien een groot woord, maar voor mijn gevoel is het een paleisje!
Ik woon dus nu niet meer letterlijk in bij een familie, maar ik woon tegenwoordig in de tuin van een gezin. Mijn huisbaas en –bazin zijn heel gezellige mensen met wie ik het heel goed kan vinden. (En stiekem vind ik het helemaal niet vervelend dat ze maar 2 kinderen hebben, Labib en Ideia…) Zij hebben een groot huis met een tuin met mangobomen, een verzameling aan dieren zoals bij een kleine kinderboerderij en een tuinhuis. En daar woon ik!! Ik heb twee kamertjes en een veranda. In de slaapkamer zit een plaatsje waar je je kunt wassen en de...
Slik! Kan iemand mij vertellen waarom ik ookalweer dacht dat het leuker was om in een dorpje in de buurt van Tamale te gaan wonen ipv in de stad zelf?? 
Nou, een nieuw avontuur is het zeker!
Ik woon in Katariga in het huis van de Tindaana. De Tindaana is de landpriesteres en in dit geval ook de chief van het dorp. Zij woont in de compound met twee van haar zonen en hun vrouwen en kinderen en haar ongetrouwde dochters. In totaal meer dan 20 man.
In dit gezin spreekt praktisch niemand Engels. Er wordt echter wel de hele dag in het Dagbanli tegen mij gesproken. Deze taal is echt onmogelijk!! Voorbeeldje: Dankjewel is “Nawoeni demi soehoegoe”. En alsof dat nog niet moeilijk genoeg is, de gemiddelde Dagomba spreekt dit uit als “Naugoe“. Ze slikken hier alles in, zodat naar mijn gevoel werkelijk alles hetzelfde klinkt…
Binnen de compound heb ik mijn eigen hut. Of...
Eindelijk… INTERNET!!
Lieve mensen, hoe is het leven bij jullie?? Hier gaat het goed!
Er is zoveel gebeurd tijdens deze lange radiostilte. Zo heb ik in de tussentijd mijn supergezellige Ghanese professor ontmoet, heb ik afscheid genomen van Accra en Auntie Vic, heb ik de deze keer slechts 13u durende busrit naar Tamale overleefd om vervolgens voor een paar nachtjes gedropt te worden in een gastgezin van slechts 43(!!!) mensen, heb ik veel oude vrienden in Tamale weer mogen ontmoeten, woon ik inmiddels bij mijn definitieve gastgezin in het dorpje Katariga, heb ik een appartementje gevonden in Tamale waar mijn eerste gasten (= 4 gezellige MANG-GO meiden) hebben gelogeerd en hebben we samen een housewarmingparty georganiseerd voor meer dan 80 Ghanezen, heb ik mijn eerste gebedsdienst meegemaakt waarbij de vrouwen bij bosjes neervielen door de overweldigende kracht van de Heilige...
Zou ik toch bijna vergeten dat ik eigenlijk hier in Ghana ben om te studeren…
Ik hoop hier in Ghana o.a. een Ghanese megakerk, de Lighthouse Chapel International (LCI), te onderzoeken. Daarom zit ik ook hier in Accra, omdat zij jaarlijks hier een congres organiseren voor evangelisten, missionarissen, dominees en pastoren over het ambt van dominee, evangelisatie en kerkopbouw. Helaas heb ik door mijn ziekenhuis bezoek een groot deel moeten missen, maar ik heb van de laatste andere halve dag wel het een en ander meegekregen.
Het was ten eerste heel bijzonder om als blank meisje tussen ongeveer 6000 Afrikanen te zitten in een megakerk, ook al was het bescheiden achterin op het derde balkon (zie de foto’s). Van over heel Afrika zijn ze gekomen. Dagen en nachten lang hebben ze in de bus gezeten om naar Ghana te reizen. Het was bijzonder om te zien hoe iedereen geraakt werd door...
Lieve matties, ten eerste wil ik jullie bedanken voor jullie leuke reacties!! Het is echt heel erg leuk om te lezen hier in zo’n steriel internetcafé!! Maar na allerlei leuke berichtjes, moet ik nu helaas een iets minder leuk verhaal vertellen… Ik ben van de week ziek geworden en ik ben een nachtje opgenomen geweest in het ziekenhuis. Gelukkig gaat het nu alweer veel beter!
Vorige week begon ik me al iets minder lekker te voelen, maar het leek erop dat ik kon voorkomen echt ziek te worden. Helaas!! Op eerste dag van de conferentie, de reden dat ik hier in Accra ben(!), moest ik wankelend en hondsberoerd naar huis. Thuis moest ik overgeven van de hoofdpijn. De dag ervoor waren er twee nieuwe vrijwilligers aangekomen en die zeiden dat ik er erg slecht uitzag. Paracetamol hielp niet… Toen hebben we besloten naar het ziekenhuis te gaan. Een hele ervaring!! Toen ik in mijn...
