Veldwerk in Ghana

Life in a mudhut

written by Hendrieke Kouwenhoven on 2 September 2010

Slik! Kan iemand mij vertellen waarom ik ookalweer dacht dat het leuker was om in een dorpje in de buurt van Tamale te gaan wonen ipv in de stad zelf?? Nou, een nieuw avontuur is het zeker!

Ik woon in Katariga in het huis van de Tindaana. De Tindaana is de landpriesteres en in dit geval ook de chief van het dorp. Zij woont in de compound met twee van haar zonen en hun vrouwen en kinderen en haar ongetrouwde dochters. In totaal meer dan 20 man.

In dit gezin spreekt praktisch niemand Engels. Er wordt echter wel de hele dag in het Dagbanli tegen mij gesproken. Deze taal is echt onmogelijk!! Voorbeeldje: Dankjewel is “Nawoeni demi soehoegoe”. En alsof dat nog niet moeilijk genoeg is, de gemiddelde Dagomba spreekt dit uit als “Naugoe“. Ze slikken hier alles in, zodat naar mijn gevoel werkelijk alles hetzelfde klinkt…

Binnen de compound heb ik mijn eigen hut. Of eigenlijk mijn eigen studio, want ik beschik over mijn eigen slaapkamer (= mijn bed), woonkamer (= matje om op te zitten), badkamer (= putje waar je in kunt wassen en plassen, studeerkamer (= mijn koffer met studieboeken), schuur (= mijn fiets) en balkon (= mijn waslijn). En dat alles in een hutje met een straal van nog geen 2m!

Ik hoef nooit bang te zijn om alleen te zijn, want ik heb meerdere kamergenootjes: muizen. En ze doen zeker niet hun best om zich te verstoppen. Zo heeft er al eentje het gepresteerd om ’s nachts bij mij in de klamboe te kruipen en een ander om van het rieten dak te vallen en zo mijn klamboe als trampoline te gebruiken. Maar de muizen zijn zeker niet mijn enige bezoekers. Het luik voor mijn raam kan namelijk niet goed dicht, dus praktisch ieder insect dat graag een kijkje zou nemen kan binnenlopen. En doet dat ook…

Maar wat ik misschien het zwaarst vind is dat Katariga aan de noordkant van Tamale ligt. Het is ongeveer een kwartiertje fietsen over een zandpad naar de grote weg. In theorie dan, want nu, tijdens het regenseizoen, is het een half uur ploeteren door de blubber. Gelukkig heb ik ook een alternatieve, wat begaanbare, maar helaas ook 3x zo lange route gevonden. En vanaf de grote weg is het ook nog wel een aardig eindje fietsen. Het Tamale Teaching Hospital en Lighthouse Chapel Int. liggen namelijk aan de andere kant van de snelst groeiende stad van Ghana! (= ruim twee uur fietsen!!) Gelukkig hoef ik daar nog niet zo vaak heen…

En voor het opvoeden van kinderen blijkt het dorpsleven ook ideaal, want 2 van de 3 R-en zijn volop aanwezig: Rust en Regelmaat (Reinheid laat nog wel iets te wensen over hier in het dorp…). ’s Ochtends word ik wakker tussen 5.30-6.00u voor mijn tripje naar het toilet. Ik zal jullie de beschrijving van dit gat in de grond krioelend van de maden en andere onderkruipsels verder besparen, maar als ik dit tripje oversla, vraagt men de hele dag of ik al naar de wc ben geweest. Vervolgens staat de emmer klaar om me te wassen en daarna wordt mijn ontbijt, brood en thee, gebracht. Dan begint het grote niks doen, zeker nu tijdens de ramadan en er niet eens gekookt hoeft te worden. Dan komt rond een uur of 18.00u, als het donker begint te worden, de emmer weer te voorschijn voor het avondbad en daarna is het tijd voor diner: TZ met een soepje. Soms met een beetje rijst. Alle kinderen om me heen beginnen dan alle insecten om ons heen te inspecteren en ieder insect dat dat ook maar iets te lang toestaat wordt geplet. Dit houden we zo vol totdat ik eindelijk denk dat de temperatuur aangenaam begint te worden en mijn gastfamilie klaagt dat het echt te koud is om buiten te zitten en rond 21.00u naar bed gaat.

next previous